In Memorandum – Hans Stompff

Wij zijn bij de Thorner Zeilclub gekomen in hetzelfde jaar als Hans. Wessel, mijn man, ging flink trekken aan de deelvaarcommissie en zo vonden ze elkaar in dat doel. Hans kluste mee bij de klusdagen, repareerde de deelvaartboten en deed graag mee aan de clubwedstrijden, we hebben er meerdere samen gevaren. Wessel is een zeiler van huis uit maar ik niet. Dus zat ik te stressen in de boot. Maar Hans was altijd in zijn element in de boot. Nouu.., zei hij dan, ik zou dat even zo doen en heel rustig stuurde hij dan iets bij. Geen moment van stress of controleverlies. Heerlijk. Het heeft me over de drempel gekregen.

Hij was betrokken en warm na het verlies van onze zoon Tim, 19, die hij nog had leren kennen. Hij liet wel iets doorschemeren van zijn eigen verlies maar wilde er niet te lang bij stil blijven staan. Vorig jaar kocht Wessel de Draak van oud voorzitter Koen. Een grote stap naar een grote boot. Hans ging mee de eerste keer dat we er zelf mee gingen varen. Hij was er weg van en hij gaf Wessel en ons het vertrouwen dat we het wel gingen redden met deze uitdaging. Wessel kreeg hem nog aan het roer. Dat was in juni van dit jaar. Later dit jaar was het 50 jarig bestaan en troffen we hem op de Maasboot waar we werden onthaald. Daar zijn o.a. de fotos van. We hebben Hans in het najaar nog wel enkele keren kort getroffen en hij deelde ook zijn zorgen wel maar hij wilde niet meer meevaren. We maakten ons zorgen, maar je kunt niets anders doen dan hopen en bidden dat er herstel mag zijn. Het mag niet zo zijn.

We zullen deze warme stabiele kalme betrokken vriend erg missen.

Ingrid & Wessel Lasschuit